Golczewo na przestrzeni wieków

Ziemia Kamieńska we wczesnych swych dziejach wraz z wyspą Wolin stanowiła jednolitą geograficzno-osadniczą jednostkę, położoną nad Dziwną i jej dorzeczem. Od południa terytorium to oddzielała Puszcza Goleniowska. Natomiast od wschodu Puszcza Stuchowska i Niczonowska, z których do dziś pozostały resztki lasów, oraz podmokłe koryta i rozlewiska rzek: Stepnicy, Niemicy i Stuchowskiej Strugi. Od strony zachodniej i północnej dostępu broniły wody Zalewu Kamieńskiego i Bałtyku. Puszcza porastała również zachodnią część wyspy Wolin. Obszar ten zamieszkiwało plemię Wolinian. Już w IX wieku istnieją grody i podgrodzia, które znalazły swoją kontynuację w średniowieczu i pod różnymi postaciami dotrwały do naszych czasów.

 

W powiecie kamieńskim odkryto dotychczas ślady ok. 15-tu grodzisk z okresu wczesnohistorycznego. Są one półkoliste lub owalne, rzadziej kwadratowe, położone na wzniesieniach, otoczone bagnami, względnie usytuowane w rozwidleniach rzek lub na wyspach. W bezpośrednim ich sąsiedztwie rozwinęły się osiedla wiejskie, które istnieją do dziś: Połchowo, Kukułowo, Rozwarowo, Rekowo, Gardziec, Stuchowo. Była to pierwsza linia obronna grodzisk w stosunku do Kamienia. Druga, południowa biegła od Wolina poprzez Mierzęcin, Buk w powiecie Goleniów, oraz Golczewo, zdążająca jak i poprzednia na wschód ku rzece Redze. Ślady grodzisk zachowały się także w okolicach wsi: Górki, Kępica, Niemica, Sibin, Wiejkowo i Wrzosowo, a także osiedla W formie okólnicy, przede wszystkim w części północnej powiatu – Rarwino, Mokrawica, Łukęcin. W XII wieku, po upadku Wolina i założeniu siedziby książęcej w Kamieniu przez księcia Warcisława I, można mówić o wolińsko-kamieńskiej grupie kulturowej.

 

W XII i XIII na tereny dzisiejszego Golczewa, za sprawą biskupa kamieńskiego (w latach 1251-1288) Hermanna von Gleichen pochodzącego z Turyngii przyprowadzali się osadnicy niemieccy z Brandenburgii. Przy grodzie powstała osada targowa (castrum et villa Gulzow). W tym czasie właścicielami osady byli lennicy księcia Bogusława IV i Ottona I: Wulvekin Smeling (Schmeling) i Echard Wedelstedt (Wedelstädt). Wybudowali oni, prawdopodobnie około 1284 roku na niewielkim 15 m, usypanym wzgórzu zamek z wieżą, znajdujący się w połowie drogi między Nowogardem a Kamieniem, w przewężeniu między dwoma jeziorami: Okonim (Górnym) i Szczuczym (Dolnym). Z Golczewa do Kamienia jest 21 km, a do Nowogardu 22 km. Odległości te odpowiadały ówczesnemu rozplanowaniu miast lub zamków tak, by nie przekraczały 30 km drogi od siebie.

 

Zamek zbudowany został z kamienia i cegły. Ceglana wieża miała wysokość ok. 31 m, do wysokości murów w obrysie czworokątna, powyżej zaokrąglona i zakończona blankami. Obrys zamku wynosił 40 x 40 m. Wielokrotnie był przebudowywany. Prawdopodobnie pierwotnie były tu dwa zamki obok siebie. Nie ma jednak na to przekonywujących dowodów. Jednakże niedaleko zamku istnieje drugie grodzisko. Wieża zwana była „Fangelturm”, także „Fanger- albo Fangeturm” (niem. chwytacz, łapacz). Nazwa ta przylgnęła do wieży dlatego, że właściciele trudnili się rozbojem. Złapanych kupców czy wędrowców trzymali w wieży do czasu zapłacenia okupu. Wzgórze zamkowe okoliczna ludność nazywała „Klingberg” gdyż według przekazów posiadacze zamku Gülzow – rycerze rozbójnicy w jego pobliżu umieścili podziemny dzwonek, który dzwonił, kiedy kupcy, a także inne osoby i wozy przejeżdżały traktem. Wtedy wypadali rycerze rozbójnicy i pozbawiali podróżnych ich mienia, a ich samych często osadzano dla okupu w wieży. Zamek golczewski był jednym z największych i najlepiej posadowionych na Pomorzu. Nazwa wieży wydaje się na to wskazać, że bardzo głęboko w ziemi znajdowało się więzienie, w którym po najazdach łupieżczych przetrzymywano ofiary. Według innej wówczas krążącej legendy zamek w Golczewie łączył z katedrą kamieńską podziemny tunel.

 
Nazwa miejscowości ulegała zmianie nim przyjęła obecną formę: 1304 r. - Gulzov, 1315 r. - Gulsow, Gulsowe i wywodzi się od staropolskiej nazwy osobowej poświadczonej w XII w.: Golesz, Golisz, tzn. „goły", ,,golec" jak i inne nazwy stąd uformowane na całym obszarze ziem polskich. Poprawna rekonstrukcja nazwy brzmi: Goleszewo lub Goliszewo. tj. własność Golisza, Golesza.
 
Pierwsza wzmianka w dokumentach o „castrum Gülzow" pochodzi z 1304 roku, kiedy to biskup kamieński (w latach 1302-1317) Heinrich Wacholz kupił od Wulvekina Smelinga i Echarda Wedelstedta golczewski zamek za 1200 marek, wpłacając im tytułem zaliczki 500 marek, co upoważniało dotychczasowych właścicieli do dalszego w nim zamieszkiwania. Napad Brandenburczyków w 1308 roku na Kamień i pożar, którego pastwą padły zabudowania przykatedralne wraz z katedrą spowodowało, że biskup i kanonicy musieli szukać schronienia poza Kamieniem. Ciężka sytuacja, w jakiej znalazł się biskup Heinrich Wacholtz skłoniła go do przeniesienia swej siedziby do zamku w Golczewie, położonego 20 kilometrów na południowy-wschód od Kamienia. Był on pierwszym biskupem kamieńskim, który zamieszkał na zamku w Golczewie, pozostawiając w Kamieniu nowo mianowanego sufragana, sam przyjeżdżał do katedry jedynie w dnie świąteczne.
 
Dopiero jednak biskup kamieński (w latach 1330-1343) Friedrich von Eickstedt, zastawiwszy wieś Dygowo w byłym woj. koszalińskim, zdołał w 1331 roku spłacić następną ratę w wysokości 300 marek. Czy pozostałe 400 marek również wpłacono, nie wiadomo. Jednak obecność biskupów w zamku golczewskim odnotowana jest w dokumentach z lat 1315, 1354, 1355 i 1363, mimo iż użytkownikami byli jeszcze Wedelstedtowie. Przez okres następnych dwu wieków zamek wraz z majątkiem zmienia właścicieli, stanowiąc ustawicznie przyczynę powstawania długów, oraz przedmiot kłótni, zatargów, zastawów i procesów. Trudności finansowe biskupa (w latach 1343-1370) Johanna I, księcia von Sachsen-Lauengurg, spowodowane być może rozbudową osiedla katedralnego w Kamieniu, rozwiązane zostały dzięki zastawieniu w 1363 roku zamku golczewskiego kapitule katedralnej. W 1385 roku biskup (w latach 1370-1385) Philipp von Rehberg odebrał zastaw kapitule i przekazał go zaufanemu archidiakonowi, Filipowi von Helpte z Uznamia. Ten spłacił część długów biskupa, jednakże ówcześni wierzyciele, Flemmingowie, zrzekli się w 1402 roku roszczeń do 6000 marek pożyczonych biskupowi w zamian za objęcie zamku w Golczewie. Za dwukrotnie wyższą cenę w 1406 roku sprzedali oni zamek księciu Bogusławowi VIII, pretendentowi do tronu biskupiego. W ten sposób Golczewo przeszło w posiadanie biskupiego konkurenta i wroga, który toczył walkę podjazdową z biskupem od 1392 roku aż do swej śmierci w 1417 roku. Kiedy papież w 1410 roku potwierdził prawidłowość transakcji, spór o prawo do zamku stał się sprawą znaną poza granicami księstwa. Proces toczył się dalej na soborze w Konstancji i mimo osobistej interwencji cesarza Zygmunta Luksenburskiego (1368-1437), nie został rozstrzygnięty. Dopiero w 1436 roku kapituła odzyskała zamek, jednak wkrótce – ażeby uwolnić biskupa (w latach 1446-1469) Henninga Ivena, pojmanego przez księcia meklemburskiego w czasie walk ze Schliefenami z Kołobrzegu i sprzymierzonym z nimi księstwem – musiała znowu go zastawić, tym razem hrabiemu Ottonowi von Eberstein z Nowogardu, Ludkowi z Maszewa i Kurtowi Flemmingowi za 4000 reńskich guldenów. W 1454 roku na zamku odbył się Synod Biskupi. Do 1500 roku kapituła i biskup spłacili dług i zamek do czasu sekularyzacji dóbr kościelnych w 1810 roku stanowił własność kapituły. Biskupi przebywali tu wówczas w miesiącach letnich. Zatrzymywał się tu również kilka razy książę Bogusław X. Po 1534 roku zamek wszedł w skład dóbr książęcych. Dokument z roku 1684 informuje, że 4-boczny dziedziniec zamkowy o wym. ok. 40x35 m otoczony był solidnym murem, w którym od północy znajdował się budynek bramny w konstrukcji ryglowej, broniący dostępu od strony mostu, przerzuconego przez fosę. Pośrodku dziedzińca znajdowała się studnia.
 
W 1637 roku na zamku w Golczewie zamieszkał ostatni, tytularny protestancki biskup kamieński Ernest Bogusław de Croy (1620-1684), siostrzeniec ostatniego księcia pomorskiego Bogusława XIV, tytułujący się: My, z Bożej łaski Ernest Bogusław książę de Croy i Arechot, Świętego Cesarstwa Rzymskiego książę, margrabia de Havre, hrabia i pan na Fontenoy, Bayonne i Domp Martin, jako też na Nowogardzie i Maszewie, tajny radca Jego Elektorskiej Wysokości Brandenburgii, namiestnik Księstwa Pruskiego, Pomorskiego i Księstwa Kamieńskiego oraz proboszcz katedralny w Kamieniu. To właśnie w rezydencji biskupów kamieńskich Golczewie, książę Ernest Bogusław de Croy, w dniu 6 listopada 1669 roku podpisuje dokument – akt fundacyjny organów dla katedry kamieńskiej, w którym czytamy: „postanowiliśmy sobie, że polecimy zbudować nowe organy na nasz koszt dla katedry w Kamieniu...” życzliwy przyjaciel - Książę de Croy.
 
W pobliżu zamku znajduje się źródło z czystą i zdrową wodą, bogatą w związki mineralne. Książę Ernest Bogusław de Croy ufundował mieszkańcom Golczewa studzienkę u źródła. Obramowanie źródełka w kształcie czworokąta wykonane było z drewna, którego wysokość wynosiła 12 stóp; boki mierzyły po 8 stóp. Jeszcze na początku XVIII stulecia odnowione było obramowanie. W 1779 roku wodę ze źródełka poprowadzono do wybudowanego na dziedzińcu zamkowym browaru.
 
Po śmierci księcia Ernesta Bogusława de Croya 7 lutego 1684 na podstawie umowy z 1650 roku z Wielkim Elektorem zamek wszedł w posiadanie Brandenburgii, a władze Golczewa były jego zarządcą. Opuszczony zamek ulegał stopniowemu niszczeniu. Rozbiórki murów – z wyjątkiem wieży – dokonano po 1812 r. Wówczas pozostałość zamku przeszła w prywatne ręce. Jednakże później, z rozkazu Fryderyka Wilhelma IV (1795-1861) państwo odkupiło znowu wieżę zamkową.
 
Z zabudowań zamku pod koniec XIX w. uratowała się wspomniana wyżej cylindryczna wieża strażnicza o wysokości 31 metrów. Poddano ją gruntownej renowacji w latach 1895-1929. Miała ona siedem kondygnacji i była zbudowana z cegły. Zespół zamkowy składał się z dwóch elementów: z zamku właściwego oraz położonego niżej na północ przedzamcza. Zamek właściwy był założony na planie czworoboku, z wieża na planie kwadratu, w wyżej cylindryczną - w południowo-wschodnim narożu. Zabudowania zamkowe otaczały mury obwodowe i fosy. Dojazd do zamku prowadził z przedzamcza przez bramę północną, na wysokość 6 metrów od ziemi. Połączenie między poszczególnymi kondygnacjami wieży, z których trzecia była przesklepiona, odbywało się za pomocą dostawianych drabin. Można przypuszczać, że w najniższej kondygnacji (również przasklepionej) znajdowało się więzienie. Wieża była przede wszystkim strażnicą strzegącą przejazdu przez drogę prowadzącą z posiadłości książęcych do siedziby w Kamieniu.
 
W okresie protestantyzmu Golczewo od 1653 do 1816 roku było siedzibą Synodu (odpowiednika Dekanatu w kościele katolickim). Do Synodu należały kościoły we wsiach: Bodzęcin, Wodzisław, Łożnica, Przybiernów (pow. goleniowski), Upadły, Mechowo, Samlino i Niemica. Po rozwiązaniu Synodu część kościołów włączono do Synodów w Wolinie i Goleniowie, natomiast Golczewo z kościołami w Upadłych, Mechowie, Samlinie i Niemicy do Synodu w Nowogardzie.
 
W 1732 roku było w Golczewie zaledwie 36 domów mieszkalnych, ale jednocześnie w tym i w następnym wieku nastąpił wyraźny rozwój gospodarczy osiedla. Rozwijało się rzemiosło: krawcy, tkacze, siodlarze, stolarze, kowale, tokarze i płatnerze. W pobliskich lasach eksploatowano drzewo, spławiane następnie Niemicą do Zalewu Szczecińskiego. Z tegoż budulca produkowano też łodzie. Mieszkająca tu ludność trudniła się głównie rolnictwem i zbytem płodów rolnych. W XIV w. był tutaj młyn wodny i kuźnie, zbudowano też w XV w. kościół, przebudowywany w późniejszych latach. Nie jest rzeczą pewną, czy Golczewo posiadało w średniowieczu prawa miejskie. W XIV w. znana jest wprawdzie pieczęć z napisem „civitatis episcopis Gilzov" i występuje herb, ale nie jest to jeszcze przekonywający dowód, ponieważ w czasach późniejszych Golczewo występowało zawsze jako wieś. Pieczęć z XIV w. przedstawia gryfa pomorskiego, symbolizującego przynależność osiedla do książąt pomorskich, trzymającego infułę biskupią a pod nią krzyż, elementy właścicieli Golczewa – biskupów kamieńskich.
 
Golczewo wcześnie otrzymuje komunikację ze światem; Dekretem cesarza Niemiec Fryderyka III (1415-1493) 1490 roku utworzono regularne przewozy osób konno, powozami, a zimą saniami, czyli Pocztę. Około 1722 roku powstała regularna linia Berlin – Nowogard. Niedługo potem dyliżanse pocztowe przejeżdżają dwa razy dziennie przez Golczewo w kierunku na Kamień i Nowogard łącząc Golczewo ze Stargardem, Szczecinem i Berlinem, a przez Niemicę, Śniatowo i Parłówko z Wolinem.
 
W 1840 roku w Berlinie powstaje towarzystwo akcyjne do budowy linii kolejowej Berlin – Szczecin. Już 16 sierpnia 1843 król pruski Fryderyk Wilhelm IV (1795-1861) otwiera gotową trasę, w kwietniu 1892 roku kolej ze Szczecina przez Wysoką Kamieńską dociera do Kamienia. W 1901 roku otwarta zostaje pierwsza w powiecie kamieńskim linia wąskotorowa kolejowa łącząca Golczewo z Gryficami, a następnie ze Stepnicą. Natomiast normalnotorowa kolej z Wysokiej Kamieńskiej do Płot przez Golczewo otwarta została w 1904 roku. W 1905 roku uruchomiono wąskotorową kolej na trasie Golczewo – Niemica – Śniatowo – Giżkowo, Przebiegała ona przez dobra rodziny Flemmingów. Ludność miejscowa nazywała ją „kolejką burakową” gdyż przede wszystkim przewożono nią płody rolne, w tym buraki do cukrowni w Gryficach. Ale nie tylko, dostarczano nią także nawozy sztuczne, węgiel czy ziarno na zasiew. Ruch osobowy na trasie Śniatowo – Golczewo był mały i w końcu pozostał tylko transport towarów. W 1945 trasę rozebrali Rosjanie, traktując ją jako zdobycz wojenną.
 
Na przestrzeni ostatnich wieków liczba mieszkańców Golczewa wyglądała następująco: 1780 rok - 359 mieszkańców, 1846 rok - 915, 1867 rok - 1269, 1939 rok - 1930. W XIX i XX w. Golczewo zawsze było lokalnym ośrodkiem obsługi okolicznego rolnictwa.
 
W czasie II wojny światowej, latach 1941-1945 na terenie zwanym dawniej Golczewo-Gaj, za linią obecnie nieczynnej kolejki wąskotorowej, jeńcy radzieccy wybudowali pięć betonowych, podziemnych pomieszczeń, każde o wymiarach ok. 22x150 m, dwa schrony o wymiarach 22x22 m oraz 12 baraków, a także betonowe drogi, które w dobrym stanie przetrwały do dziś. Wielu Rosjan zmarło tu na tyfus, a ich zwłoki chowano w wykopanych koło torów kolejki dołach. Pozostałych Rosjan prawdopodobnie zamordowano. W każdym razie nieliczni polscy świadkowie, którzy później opowiadali o swoim pobycie w obozie sosnowickim, mówiło, że gdy tam trafili, Rosjan już nie było. Byli natomiast Francuzi, a później także żołnierze włoscy. Zginęło tu około 300 jeńców i więźniów. W Sosnowicach hitlerowcy urządzili miejsce nie tylko pracy przymusowej, ale i kaźni. Jednak o obozie w Sosnowicach brak informacji w monografiach o obozach hitlerowskich. Wspomniane baraki, co wiadomo dzisiaj stanowiły obóz pracy przymusowej, działający w latach 1941-1945. Mężczyźni i kobiety: Białorusini, Chorwaci, Francuzi, Holendrzy, Jugosłowianie, Rosjanie, Ukraińcy, 
 
Włosi i Polacy robotnicy przymusowi, pracowali w pobliskich zakładach renowacji amunicji, przede wszystkim artyleryjskiej.
 
Golczewo zdobyte zostało przez wojska radzieckie I Frontu Białoruskiego dowodzonego przez marszałka Gieorgija Żukowa i I Armię Wojska Polskiego dowodzoną przez gen. Stanisława Popławskiego wchodzącą w skład tego frontu - 6 marca 1945 roku. W wyniku działań wojennych Golczewo poniosło straty w ok. 40 procentach zabudowy. Powojenna nazwa miejscowości nawiązuje do formy zgermanizowanej „Gülzow", przyjętej po 1945 r. Przez pewien okres po wojnie miejscowość nosiła przejściowo nazwę Goliszewo. Po wojnie wykształciło się w ośrodek administracyjny gospodarki rolnej i leśnej: Nadleśnictwo Państwowe, tartak. Państwowy Ośrodek Maszynowy, młyn, mleczarnia, przedsiębiorstwo produkcji leśnej, spółdzielnia pracy i usług, zakłady przetwórstwa spożywczego. Z placówek kulturalno-oświatowych powstały: szkoła podstawowa, gimnazjum i liceum, biblioteka publiczna dom kultury, ośrodek sportów wodnych. Fundusz Wczasów Pracowniczych. Golczewo wyrosło na znaczny ośrodek przemysłowy i różnych usług – 85% ludności utrzymuje się z zawodów pozarolniczych. W okresie powojennym liczba ludności kształtowała się następująco: 1960 rok – 1820 mieszkańców, 1989 rok – 2400.
 
W latach 70-tych XX wieku zostały przeprowadzone przez polskich archeologów ze Szczecina prace archeologiczne na wzgórzu zamkowym. Odkryto wtedy trzy fazy rozbudowy i przebudowy zamku z XIV, XV i XVI w. Po pracach odkrywkowych zasypano ponownie ziemią mury, uporządkowano teren dla celów turystycznych. Przywrócono dojścia spacerowe do zamku, zaprowadzono oświetlenie alejek, postawiono ławeczki. Dzisiaj niewiele pozostało z tej inwestycji. W związku z 700-leciem Golczewa prowadzone są prace remontowo-konserwatorskie mające przywrócić przedwojenny wygląd wieży i jej otoczenia.
 
Golczewo w okresie ostatniego półwiecza może poszczycić się wieloma osiągnięciami: w 1963 roku oddano do użytku część nowej szkoły; 1975 Golczewo zaliczone zostaje do gmin wzorcowych; w 1976 roku i następnym Golczewo znalazło się wśród dziesięciu gmin w ogólnopolskim konkursie „Gmina - Mistrzem Gospodarności"; w międzyczasie wybudowano Ośrodka Zdrowia, oddano do użytku oczyszczalnię ścieków, powstało „Osiedle Witosa", dokończono budowę nowej szkoły; w 1992 roku jako pierwsza gmina przejęła prowadzenie szkół podstawowych i ponadpodstawowych; II miejsce w konkursie „Najbardziej Ekologiczna Gmina Województwa Szczecińskiego 1995 r.". Gmina współpracuje od 1996 roku z Joachimsthal w Niemczech, a od 1999 roku z Nohant-Vic we Francji. Położenie Golczewa przy krańcu Puszczy Goleniowskiej bardzo korzystnie wpływa na rozwój turystyki i rekreacji.
 
Liczące 2.824 mieszkańców Golczewo w dniu l stycznia 1990 roku na podstawie uchwały Rady Ministrów Rzeczpospolitej Polski z dnia 11 grudnia 1989 roku uzyskało statusu miasta. Herb miasta nawiązuje do poprzedniego, historycznego nie wchodzi jednak do wszystkich oficjalnych herbarzy, wyobraża na białym (srebrnym) tle stojącego gryfa trzymającego w przednich szponach zieloną infułę biskupią (ze złotymi obramowaniami), pod nią złoty krzyż.
 
Miejsca, które w Golczewie warto zobaczyć to: Pierścieniowate grodzisko z IX w.; Ruiny zamku z XIII wieczną, największą na Pomorzu Zachodnim wieżą obronną; Dom ryglowy z XVIII w. Kościół p.w. św. Andrzeja Boboli z XV w. jednonawowy, przebudowany w XIX w kryty dwuspadowym, ceramicznym dachem, od zachodu dobudowano w 1882 roku na planie kwadratu osobno stojącą wieżę z cegły, przechodzącą w ośmiobok i zwieńczoną spiczastym hełmem, nie zachował się ołtarz ambonowy z XVII w. jednak z zabytkowych resztek w latach siedemdziesiątych urządzono ołtarz główny, przerobiona ambona z XVII w., prospekt organowy z instrumentem na emporze; Studnię artezyjską z żabą w koronie; Cmentarz Jeńców Wojennych w Golczewie-Sosnowicach z pomnikiem i tablicami upamiętniającymi miejsce wiecznego spoczynku jeńców pracujących w latach 1941-1945 w pobliskiej fabryce renowacji amunicji.
 
opracował M.Klasik
To jest szablon nowej strony. Dzięki niemu pominiesz sekwencję dodawania elementów, które powtarzają się na każdej stronie. Możesz dodawać nowe elementy bądź pokazywać już teraz dzięki panelowi warstw!

Pierwsze miasto III Rzeczypospolitej

 Gmina Golczewo

Burmistrz Golczewa o odwołaniu gminnych imprez planowanych na ten rok

W związku z aktualną sytuacją epidemiczną, ograniczeniami możliwości gromadzenia oraz trudnością przemieszczania się, jestem zmuszony do odwołania imprez cyklicznych w naszej gminie. Z przykrością informuję, że tegoroczne edycje Golczewskiego Triathlonu i Dni Golczewa nie odbędą się. Środki, które uda się zaoszczędzić, wydatki przeznaczone na częściowe przewidywanego ubytku w dochodach Gminy, punkt z sytuacją gospodarczą. Proszę o zrozumienie w zaistniałej sytuacji. Mam nadzieję, że będziemy mogli spotkać się w przyszłym roku.

Czyste powietrze

E-BOI (biuro interesanta)

System informacji przestrzennej

Kalendarz imprez

Wirtualny spacer

Golczewo na przestrzeni wieków

Legenda o golczewskiej żabce

Legenda o żabie

Walory przyrodnicze

Plan miasta

Mieszkańcy

Zasłużeni mieszkańcy

Honorowy Obywatel Gminy Golczewo

O gminie

Harmonogramy

Deklaracje

Jak segregować

Uchwały

Analizy

Wykaz Podmiotów odbierających odpady komunalne z terenu gminy Golczewo

Plan gospodarki odpadami dla województwa zachodniopomorskiego

Gospodarka Odpadami Komunalnymi

tel. (91) 38 60 127/131/593 e-mail: urzad@golczewo.pl
Gmina Golczewo
Urząd Miejski
ul. Zwycięstwa 23
72-410 Golczewo
Urząd czynny jest w dni robocze:
Poniedziałek 8.00 - 16.00
Wtorek - Piątek 7.30 - 15.30
Burmistrz Golczewa przyjmuje w kwestiach sprawy i odpowiedzi w poniedziałki od godziny 16.00 do godziny 17.00. „Poniedziałek jest wolny od pracy”, przyjmuje się także w godzinach   od 16.00 do godziny 17.00
w najbliższym dniu roboczym. Wtorek - Piątek 7.30 - 15.30

Deklaracja dostępności

Wysoki kontrast

Archiwum

Ochrona przetwarzania danych osobowych (RODO)